Mijn hond heeft niets meer te leren of toch wel?
Laatst stond ik met iemand te praten die me met volle overtuiging vertelde: “Mijn hond heeft eigenlijk niets meer te leren, hij kent alle commando’s al.” Ze meende het oprecht, en ik begrijp helemaal waarom ze dat denkt. Haar hond zit, ligt, blijft, komt op commando op papier een model leerling toch?. Toch moest ik haar teleurstellen, of eigenlijk: haar iets vertellen dat haar blik op haar hond helemaal zou veranderen. Want “commando’s kennen” en “uitgeleerd zijn” zijn twee compleet verschillende dingen, en die verwarring zie ik geregeld terugkomen bij eigenaars die het allerbeste voor hebben met hun hond.
Gehoorzaamheid is niet hetzelfde als gedrag
Daar gaat het mis. Wat de meeste mensen “training” noemen, is eigenlijk het aanleren van een trucje, een prikkel, gevolgd door een reactie, beloond met een snoepje. Zit, af, blijf het zijn nuttige vaardigheden, maar ze zeggen bitter weinig over hoe een hond zich voelt, hoe hij omgaat met stress, of hij innerlijk in balans is, en of hij zijn eigenaar écht als leider ziet in plaats van als snoepjesautomaat. Een hond kan perfect aan de voet lopen en tegelijk vijf minuten later volledig ontsporen zodra er een andere hond passeert, een bezoeker aanbelt, of hij alleen thuisblijft. Dat is geen tegenstrijdigheid dat is precies het bewijs dat er nog wél iets te leren valt, alleen niet op het niveau waar de meeste mensen naar kijken.
Ik vraag mijn klanten altijd: is je hond kálm? Niet gehoorzaam, maar kálm. Kan hij ontspannen op de bank liggen terwijl er buiten iets gebeurt? Kan hij een moment van frustratie verdragen zonder direct te reageren? Vertrouwt hij erop dat jij de situatie onder controle hebt, ook wanneer hij zelf onzeker is? Dát is het echte werk, en dat werk is nooit “af”. Net zoals wij als mensen ons leven lang blijven groeien in zelfbeheersing, veerkracht en vertrouwen, is dat bij een hond niet anders. Een hond die alle commando’s kent maar innerlijk gespannen blijft, heeft geen opleiding gehad hij heeft een repertoire aangeleerd gekregen.
Waarom deze mythe zo hardnekkig is
Ik snap heel goed waarom eigenaars dit denken. Onze maatschappij meet hondentraining af aan zichtbare resultaten, zit hij, komt hij, loopt hij netjes aan de leiband. Dat zijn concrete, aftoetsbare dingen, en het voelt logisch om te denken dat je klaar bent zodra die vakjes zijn afgevinkt. Maar gedrag zit niet in vakjes. Een hond die nooit heeft geleerd om zelfstandig kalm te worden, zal die vaardigheid ook niet plots bezitten omdat hij “zit” perfect beheerst. Sterker nog, sommige van de meest gehoorzame honden die ik zie, zijn onder de oppervlakte het meest gestrest ze hebben geleerd om te reageren op commando’s, maar nooit om zichzelf te reguleren.
Neem nu de Mechelse Herder als voorbeeld. Er zijn weinige rassen zo gedreven om te werken als de Mechelse Herder commando’s aanleren gaat bij de meeste exemplaren in no time. Maar zodra ze een andere hond zien, kan er een explosie van jewelste volgen soms met echte schade, tot en met serieuze bijtwonden bij de eigenaar zelf. Onlangs stond een dame met twee kinderen bij mij in het gedragscentrum met hun zeven maanden oude Mechelaar. De kinderen durfden niet meer alleen met de hond te zijn, en wandelen deed al helemaal niemand meer met een gerust hart. Dat viel toe aan de moeder maar zodra hun hond iets zag, ging ze er zo hard in dat ze letterlijk aan haar arm bleef hangen en bleef bijten. Op een keer was het zo erg dat een truckchauffeur ingreep en op ijzer klopte in de hoop dat de hond zou lossen. Diezelfde vrouw stond huilend in mijn gedragscentrum tijdens het consult, want ze waren al bij meerdere hondenscholen geweest en telkens weggestuurd wegens agressie, met als advies: “Doe uzelf een plezier en laat haar inslapen, dat krijg je er niet meer uit.” Ze was zeven maanden oud. Kun je je voorstellen wat dat met een eigenaar doet, om dat meermaals te horen van zogenaamde “trainers”?
Wat verandert er als je hier wél naar kijkt
Zodra een eigenaar de omslag maakt van “wat kan mijn hond” naar “hoe voelt mijn hond zich” verandert er iets fundamenteels in de relatie. Je gaat niet langer naar je hond kijken als een leerling die examens aflegt, maar als een individu dat naar jou kijkt voor rust, duidelijkheid en leiderschap, en dat uit plezier met je wil samenwerken niet omdat er een snoepje tegenover staat maar gewoon omdat samen werken met jou het leukste is dat er bestaat. En net daar zit mijn rol als Hondengedragsdeskundige: niet nog een trucje aanleren, maar de eigenaar helpen om die innerlijke rust, De balans bij zijn hond te herstellen, en zichzelf te herpositioneren als de kalme, zelfverzekerde leider die de hond nodig heeft. Dat is geen kwestie van harder trainen het is een kwestie van anders kijken. Zeg ik daarmee dat je nooit meer een snoepje mag geven? Absoluut niet ook ik maak me wel eens schuldig aan een snoepje tijdens een training.
Bij mijn klant met de “uitgeleerde” hond bleek al snel dat haar hond weliswaar perfect luisterde thuis zonder prikkels, maar als er werd aangebeld of ze naar buiten gingen bij het minste onverwachte moment volledig overprikkeld raakte en niet meer aanspreekbaar was. Geen trainingsprobleem wel een balansprobleem. En balans is nooit “afgeleerd”. Daar kan je, met de juiste begeleiding, altijd nog stappen in zetten, hoe goed opgevoed je hond ook al lijkt.
Dus als jij ook denkt dat jouw hond “niets meer te leren heeft”, stel jezelf gerust eens de vraag: hoe gaat hij om met prikkels, binnen en buitenshuis? Is hij ook echt in balans? Het antwoord daarop zegt vaak meer dan alle commando’s samen.
Twijfel je of jouw hond echt in balans is, of merk je dat gehoorzaamheid en rust niet altijd samengaan? Boek een gedragsconsult en we bekijken samen waar de kans op groei nog ligt ook bij de “modelleerling”.
🌐 www.kellyschenkels.be
📧 info@kellyschenkels.be
📞 0477 08 03 43
Auteur Kelly Schenkels