Kelly Schenkels weerlegt de mythe en legt uit waarom leiderschap alles verandert. Onlangs las ik een artikel van een hondencoach waarin gesteld werd dat wandelen aan de lijn een zware mentale uitdaging is voor een pup/hond ook kwam het onderwerp ‘stop alles weg dan kan hij er niet aan’. Het heeft me even doen nadenken. Niet omdat ik twijfelde. Maar omdat ik me afvroeg hoeveel baasjes dit lezen, knikken, en vervolgens geloven dat het normaal is dat hun hond trekt, blaft en chaos creëert aan de lijn omdat het nu eenmaal “zo moeilijk” is.
Het is niet moeilijk. En ik ga je uitleggen waarom.
Hoe honden van nature bewegen
Een hond is een roedeldier. Hij is duizenden jaren geëvolueerd als een dier dat volgt dat zich aanpast aan de beweging, het tempo en de richting van de leider van de groep. Niet omdat hij daartoe gedwongen wordt, maar omdat dat zijn natuur is. Een hond die een stabiele, kalme leider voor zich heeft, volgt. Dat is geen aangeleerd gedrag. Dat is instinct.
De lijn is in dat verhaal niets meer dan een hulpmiddel een fysieke verbinding tussen jou en je hond. Ze vervangt de energie die in een roedel onzichtbaar aanwezig is de leider beweegt, de rest volgt. Als die energie klopt, als jij kalm, zeker en voorspelbaar bent, dan is er voor de hond geen enkele reden om te trekken, te reageren of te blokkeren. Hij doet gewoon wat honden van nature doen: meebewegen met degene die hij vertrouwt.
Een pup/hond die aan de lijn loopt ervaart dat niet als een mentale uitdaging. Hij ervaart het als structuur, duidelijkheid, veiligheid als dit er niet is kan jou hond gewoonweg niet volgen.
Waarom vertellen standaardtrainers dit soort verhalen?
Ik zeg dit met respect voor iedereen die met dieren werkt maar ik ga er niet omheen draaien.
Wanneer een trainer zegt dat iets “te moeilijk” is voor een hond, of dat een hond “tijd nodig heeft” om te wennen aan iets wat hem van nature ‘zwaar ‘valt, dan is de eerlijke vraag: wat lost dat verhaal op? Wie helpt het? Het probleem is niet jou hond.
In de meeste gevallen lost het niets op. Het verplaatst de verantwoordelijkheid van de aanpak naar de hond. “Het is zwaar voor hem” klinkt begripvol, maar het leidt het gesprek weg van de echte vraag: wat doet de baas? Wat straalt de baas uit? Wie loopt er voorop letterlijk en figuurlijk? Het probleem is dat de persoon die jou wil helpen gewoon niet weet hoe en dit gaat reflecteren naar de hond en jou als eigenaar.
Technieken, kunstjes en methodes kunnen nuttig zijn. Maar ze werken pas als het fundament er is. En dat fundament is een basis is leiderschap en de relatie met je hond. Een hond die zijn baas als leider ervaart, volgt. Zonder protest, zonder stress, zonder dat het hem mentale inspanning kost. Een hond die zijn baas niet als leider ervaart, zoekt zelf een uitweg en trekt, blaft, of bevriest. Dat heeft niets te maken met het hulpmiddel, met je lijn. Dat heeft alles te maken met wie er aan de andere kant van die lijn staat.
Schoenen wegstoppen lost niets op, leren afblijven wel
Hetzelfde patroon zie ik overal terugkomen. Ook las ik in het zelfde artikel: “Trek je schoenen uit en zet ze meteen weg, zodat je hond niet in de verleiding komt.” En ik begrijp de logica maar ik ga er niet in mee.
Ja, wanneer je niet thuis bent, is het verstandig om voorzorgsmaatregelen te nemen. Een pup/hond die alleen is, kan je niet begeleiden. Dat is geen excuus dat is realisme. Maar wanneer je wél thuis bent? Dan heb je een kans. Dan kun je je hond iets leren.
Door alles weg te stoppen, te verstoppen en uit het zicht te halen, leer je je pup of hond precies niets. Je vermijdt de situatie. Je lost hier niets mee op. Het verschil tussen wat hij mag hebben en wat niet, leert hij nooit omdat hij er nooit mee geconfronteerd wordt. En de eerste keer dat jij vergeet je schoenen weg te zetten, is hij er al mee bezig voor jij het doorhebt.
Een hond die leert dat jóu schoenen niet om op te kauwen zijn niet omdat ze verstopt zijn, maar omdat jij dat duidelijk hebt gemaakt is een hond die grenzen en regels begrijpt. Dat is opvoeding. Alles wegstoppen is overleven. En overleven is niet hetzelfde als samenleven.
Waarom lukt het mij wel en anderen niet?
Dat is de vraag die ik mezelf nooit hardop stel, maar die mijn klanten mij stellen. Elke week opnieuw. “Hoe doe je dat?” “Waarom luistert hij nu wel?” “Hij heeft dit nog nooit gedaan.”
Het antwoord is niet dat ik een geheime techniek heb. Het antwoord is dat ik geen twijfel uitstraal. Geen onzekerheid. Geen verwachting dat het fout zal gaan. ik ben er gewoon. Kalm. Aanwezig. Zeker. En honden voelen dat in een fractie van een seconde.
Dat is wat mijn klanten zien wanneer ze bij mij komen, of wanneer ik naar hun locatie rijd. Ze geloven hun ogen niet. Een hond die thuis tien minuten chaos maakt aan de lijn, loopt vijf minuten later rustig naast me. Niet omdat ik hem heb beloond, gecorrigeerd of getraind op dat moment. Maar omdat hij voelt dat er iemand is die het overneemt. Iemand die duidelijk is, die hij kan volgen.
Dat is geen magie. Dat is energie. Dat is leiderschap.
Het gaat niet om kunstjes, Het gaat om wie jij bent voor je hond
Ik herhaal het keer op keer, en ik blijf het herhalen: de honderdste keer dat ik “zit” oefen met een hond en hem dat koekje geef maakt hem niet gelukkiger. Wat hem gelukkig maakt, is weten waar hij staat. Weten dat er iemand is die beslist, die rustig blijft, die helpt en beschermt. Dat is wat een hond zoekt. Niet een snoepje. Niet een commando. Maar wel een leider.
Wandelen aan de lijn is daar een van de meest directe uitingen van. Het is geen test voor de hond. Het is een spiegel voor de baas. Wie ben jij op het moment dat jullie de deur uitstappen? Onzeker, gespannen, al aan het anticiperen op wat er mis kan gaan? Of aanwezig, kalm en duidelijk?
De hond weet het antwoord op die vraag voor jij zelf de tijd hebt gehad om erover na te denken. En hij past zijn gedrag daarop aan elke keer opnieuw.
Dus nee. Wandelen aan de lijn is geen zware mentale uitdaging voor een pup/hond. Het is een van de meest natuurlijke dingen die een hond kan doen mits hij een leider heeft die het hem makkelijk maakt.
En dát is waar ik elke dag aan werk.
Investeren in de opvoeding van je pup/hond is misschien wel het meest waardevolle wat je kunt doen. Niet enkel voor jou. Maar voor hem. Een hond leeft tien tot veertien jaar bij jou. Tien tot veertien jaar van wandelingen, bezoek, uitstapjes, rust en samen zijn. Al dat plezier of het gebrek eraan begint bij wat je hem nu aanleert. Een pup die vandaag leert wat mag en wat niet, wat veilig is en wat niet, wie de leider is en wie niet, groeit op tot een hond waarmee je overal naartoe kunt. Een hond die dat nooit leert, groeit op tot een bron van stress voor jullie allebei.
De investering is klein. De opbrengst duurt een heel hondenlevens lang.
🌐 www.kellyschenkels.be
📧 info@kellyschenkels.be
📞 0477 08 03 43
#hondengedragsdeskundigekellyschenkels #hondengedragscentrumkellyschenkels #opvoeding #hondenpsychologie #hondentraining
Auteur Kelly Schenkels